A Study on the Profile of Justice Ministers in Türkiye (1920-2026)
DOI:
https://doi.org/10.65911/2ps47w48Keywords:
Minister Profile, Ministry, Minister of Justice, Ministry of Justice, TürkiyeAbstract
The ministry of justice is one of the most important institutions within the state structure in terms of the functioning of the rule of law, the management of the judicial system, and the delivery of justice services. While the ministry plays a central role in meeting the institutional needs of the judiciary and formulating justice policies, it also occupies a key position at the intersection between the executive branch and the judiciary.
Numerous studies in the literature examine the ministry of justice as a research subject. Studies within Turkish administrative history focus on institutions considered predecessors of the ministry. Others use ministry of justice personnel or service delivery tools as samples to examine the relationships between various factors. However, there is no research in the existing literature that examines the profile of the minister of justice. Addressing this gap and analyzing the profile of the minister of justice in Türkiye forms the purpose of this study.
Accordingly, a dataset was created covering the age, gender, educational level, profession, place of birth, term of office, experience in other ministries, and method of appointment of 74 individuals who served as ministers of justice during the 106 years from 1920 to the present. Based on the frequency and distribution analysis of the dataset, findings were obtained regarding the profile of the minister of justice in Türkiye.
This study consists of four sections. The first section reviews the literature on the executive elite or ministerial profiles, and particularly the studies on ministers of justice. The second section presents the historical development of the ministry of justice in Türkiye under two subheadings: Ottoman Period and National Struggle-Republican Period. The third section outlines the aim, methodology, sample, and findings of the research. The conclusion provides a comparative assessment of findings with those obtained in previous studies on four other ministries in Türkiye and the literature of Western democracies.
References
Blondel, J. (1987). Political Leadership: Towards a General Analysis. Sage.
Bozkurt, Ö. (2014). Bakanlık. İçinde Ö. Bozkurt, T. Ergun ve S. Sezen (Ed.), Kamu Yönetimi Sözlüğü (ss. 23-25). Türkiye ve Orta Doğu Amme İdaresi Enstitüsü Yayınları.
Çolak, Ç. (2021). Türkiye’de İçişleri Bakanlığının Tarihsel Gelişimi ve İçişleri Bakanlarının Profili (1920-2020). Türk İdare Dergisi, (492). 141-172.
Çolak, Ç. (2022). Bakan. İçinde Y. Özkaya, V. Erat, F. İzci ve A. Duran (Ed.), Yönetim Bilimleri Ansiklopedisi (ss. 19-23). Nobel Yayıncılık.
Çolak, Ç. (2023). Türkiye’de Dışişleri Bakanlarının Profili. İçinde S. Güngör (Ed.), Uygulamada ve Teoride Siyaset Bilimi ve Kamu Yönetimi Tartışmaları (ss. 39-54). Yaz Yayınları.
Demirel, F. (2003). Adliye Nezâreti’nin Kuruluşu ve Faaliyetleri (1876-1914). [Yayımlanmamış Doktora Tezi]. İstanbul Üniversitesi.
Demirel, F. (2007). Adliye Nezâreti’nin Teşkilat Tarihçesi. İçinde B. Arı ve S. Aslantaş (Ed.), Adalet Kitabı (ss. 254-267). Adalet Bakanlığı Yayınları.
Demirkol, Ö. (2023). 1923’ten 2018’e Türkiye’de Hükümet ve Bakanlıklar. Fiscaoeconomia, 7(1). 365-390.
Dinler, V. (2022). Osmanlı Devleti’nin Klasik Dönem İdari Yapısı ve İşleyişi. Telakki Sosyal Bilimler Dergisi, 1(1). 11-44.
Dogan, M., ve Higley, J. (1998). Elites, Crises, and the Origins of Regimes. Rowman & Littlefield.
Dowding, K., ve Dumont, P. (Eds.) (2009). The Selection of Ministers in Europe: Hiring and Firing. Routledge.
Durna, İ. (2022). Adliye Vekâletine Geçiş Sürecinde Görevli Adliye Vekilleri, Politikalar ve İcraatlar (1920-1923). Ondokuz Mayıs Üniversitesi İnsan Bilimleri Dergisi, 3(1). 109-130.
Durna, İ., ve Türkmen İ. (2022). Türk Adli Teşkilatının Dönüşümü: Adliye Nezâreti’nden Adliye Vekâleti’ne Geçiş. Stratejik ve Sosyal Araştırmalar Dergisi, 6(2). 443-460.
Findley, C. V. (2014). Osmanlı İmparatorluğu’nda Bürokratik Reform: Babıâli 1789-1922 (E. Ertürk, Çev.). Tarih Vakfı Yurt Yayınları.
Hand, J. (2022). The Attorney-General, Politics and Logistics: A fork in the Road?. Legal Studies, 42(3). 425-445.
İpşirli, M. (1991). Babıâli. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. C: 4, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Araştırmaları Merkezi Yayınları, ss. 378-386.
Krook, M. L. (2010). Women’s Representation in Parliament: A Qualitative Comparative Analysis. Political Studies, 58(5). 886-908.
Martin, A. F. (2019). The Attorney General’s Role as Legal Advisor to the Legislature. UBC Law Review, 52(1). 201-230.
Mattozzi, A., ve Merlo, A. (2008). Political Careers or Career Politicians?. Journal of Public Economics, 92(3–4). 597-608.
Mayak, F. (2024). Meclis-i Mebusan’daki Adliye Nezâreti Bütçesi Görüşmeleri Çerçevesinde Osmanlı Adalet Sisteminin Durumu (1910-1912). Adalet Dergisi, (73). 557-589.
Mills, C. W. (1956). The Power Elite. Oxford University Press.
Murphy, M. (2022). The Attorney General, Politics, and the Public Interest: Contributions to an Evolving Constitutional Convention. Canadian Journal of Law and Society, 37(1). 1-20.
Ortaylı, İ. (2010). Türkiye Teşkilat ve İdare Tarihi. Cedit Neşriyat.
Özcan, H. A. (2024). Adalet Bakanlığı Bilişim Sistemi UYAP’ın İnsan Kaynakları Yönetimi Bilgi Sistemi Açısından İncelenmesi. Journal of International Banking Economy and Management Studies, 7(2). 1-35.
Özel, C. (2019). Adalet Bakanlığı. İçinde M. Altunok, H. Altunok, F. Bakırcı, F. G. Gedikkaya ve A. Aydın (Ed.), Türkiye Cumhuriyeti Bakanlıklar Tarihi (ss. 13-81). Türkiye İdari Araştırmalar Vakfı Yayınları.
Peters, B. G. (2010). The Politics of Bureaucracy: An Introduction to Comparative Public Administration. Routledge.
Tansel, B. (2021). Adalet Bakanlığı Personelinin Yaşam Doyumu, İş Doyumu ve Tükenmişlik Düzeyleri Arasındaki İlişkilerin İncelenmesi. Toros Üniversitesi İİSBF Sosyal Bilimler Dergisi, 8(14). 51-66.
Terzi, M. A. (2015). Türk Devlet Geleneğinde Bürokrasi. Bilge Kültür Sanat Yayınları.
Tural, E. (2008). II. Meşrutiyet Dönemi’nde Adliye ve Mezâhip Nezâreti’nde Bürokratik Reform. Ankara Üniversitesi Hukuk Fakültesi Dergisi, 57(2). 223-252.
Uçmaz, M. (2009). Türkiye’de Sayısal İmza (E-İmza) ve Adalet Bakanlığı’nda E-İmza Kullanımının Değerlendirilmesi. Afyon Kocatepe Üniversitesi Fen ve Mühendislik Bilimleri Dergisi, 9(2). 51-59.
Url (2025). https://www.biyografya.com/ (Erişim Tarihi: 23.06.2025).
Ünal, F., ve Kiraz, İ. (2016). Türkiye’de E-Devlet Uygulamalarının Kamu Hizmetlerinin Sunumunda Etkinliği: Adalet Bakanlığı UYAP Bilişim Sistemi Örneği. Dumlupınar Üniversitesi Sosyal Bilimler Dergisi, (Afro-Avrasya Özel Sayısı), 437-450.
Yavuz, H. (1988). Adliye Nezâreti. Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Ansiklopedisi. C: 1, Türkiye Diyanet Vakfı İslâm Araştırmaları Merkezi Yayınları, ss. 389-390.
Yıkıcı, A. (2025). Türkiye’de Çevre, Şehircilik ve İklim Değişikliği Bakanlığının Kurumsal Dönüşümü ve 1920-2025 Döneminde Bakanların Profili. Türk İdare Dergisi, (502). 81-120.
Yücedoğru, R., ve Polat, S. (2023). Türkiye Büyük Millet Meclisi’nin Açılışından Günümüze Maliye Bakanlarının Profili. Vergi Dünyası Dergisi, 43(508). 6-21.
Zürcher, E. J. (2014). Modernleşen Türkiye’nin Tarihi (Y. Saner, Çev.). İletişim Yayınları.
Downloads
Published
Issue
Section
License
Copyright (c) 2026 The copyright of this paper belongs to the author.
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
No royalties are paid for the articles published in the journal. The copyright of the published articles remains with the author(s). Nevertheless, the journal promotes and supports universal open access to scientific content. In accordance with the Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 (CC BY-NC-ND 4.0) License, the journal permits the copying, distribution, and reuse of published articles for non-commercial purposes, provided that proper scientific citation and attribution rules are followed.
